08/08/25

Ek hoor steeds die see

want by die grou waters van Skuilbaai

het alles te lank aangehou

 

die see was so wild

sy wou my intrek

ek wou moed opgee 

en verdrink


maar ek het weggestap 

met my swaar bene

vol depressie


en al het hulle in 2018 weer my werke weggevat

het ek probeer om saam met my pa in 2024 AE

vir twaalf maande deur die Dodekanisos te swem

om ook by die antieke bronne uit te kom


al het ek geen grondslag

in die klassieke Griekse lettere nie

bereik ek daarna wel die strand

met vars water op Leros-eiland


waar om die draai deur die hek

die windmeulhuise vir my welkom heet


en daar in 'n dorpie kom ek af

op sewe versierde waterfonteine

se vriendelike gasvryheid


van vrede


🦋

© Annora Eksteen, 2025

om Geen opmerkings nie:
Teken in op: Plasings (Atom)

My poësie-blog / My Poetry Blog

    Annora Eksteen Since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea But sad mortality o’er-sways their power, How with this rage shall b...

  • Skulpe in my hand
    Annora Eksteen 30 Gedigte (2006) Die tyd toe ek verdwyn het Ek praat van ‘n tuin Ek praat van ‘n waterleliepoel Ek wag vir jou Ek wou dat sy...
  • Rooi papawers wat waai in die wind
    ek kan velde met gras sien en rooi papawers wat waai in die wind Maar eintlik verlang ek na ons kinders. Volwasse en ontwikkeld en mooi. Dus...