Annora Eksteen
25 Gedigte (2010–2013)
23/07/25
‘n Uitsig op ‘n somerwingerd
en een keer
elke skrikkeljaar
sou hulle haar daar
in die ou dorpie gewaar
en wonner wat de donner
sy praat dan nou Provensaal
sy sê sy kom dan uit die Languedoc
boy ou boy, kan sy dam mar lekker jok
maar nuwe horisonne wink en in die glas
wat sy nou skink is die granaatsap rooi en haar
uitsig op die somerwingerd is groen en wondermooi
🦋
© Annora Eksteen, 2010
Ek't gedink aan die plotte langs die kanale in Upington se omgewing. Hulle kry water of besproeiing uit die leivore en het vyebome asook druiwe en lusern. Vir die koeie en kalfies. Ook steenhuise voorsien deur Upington Water en Verbouiing. Klink oulik. Amper soos die Vaalhartsskema in die middel iewers. Blêddie omie met al sy stories wat gewissel het van Duinesand in Namaland tot by die Kanaalskema wat ek nie weet wat die was nie. Seker maar die reine waarheid met kinkels in die kabels. Dog ek skuinskoek is 'n groot koek soos Madeira wat net in 'n skewe vorm gebak word, maar dis klein vetkoeke.
https://boerekos.co.za/recipe/skuinskoek/
Ek het oor die jare van my probeerslae op Facebook agtergekom eks nie 'n regte Afrikaner nie. Ek wou dit in elk geval nie wees nie. Deels wel. So bietjie. Dankie tog ons kon uitwyk Engelse skole toe. Ons almal soveel beter gepas. Dit is nog steeds 'n groot verligting en dankbaarheid in my. Vir dit oor dit.
O. Een ding wat ek weet, is dat, al dink mens mens ken 'n paar woorde Frans, moet ooit NOOIT weer probeer Frans praat met Franse nie. Want mens kan nie. Mens hardloop binne een sin uit vocabulaire et gramaire uit. Engels. Oui. Yes.
(Ek volg darem al die Franse skrywe en gepratery op die Internet baie beter. Dit darem.)
🦋
© Annora Eksteen, 2010
Ek't gedink aan die plotte langs die kanale in Upington se omgewing. Hulle kry water of besproeiing uit die leivore en het vyebome asook druiwe en lusern. Vir die koeie en kalfies. Ook steenhuise voorsien deur Upington Water en Verbouiing. Klink oulik. Amper soos die Vaalhartsskema in die middel iewers. Blêddie omie met al sy stories wat gewissel het van Duinesand in Namaland tot by die Kanaalskema wat ek nie weet wat die was nie. Seker maar die reine waarheid met kinkels in die kabels. Dog ek skuinskoek is 'n groot koek soos Madeira wat net in 'n skewe vorm gebak word, maar dis klein vetkoeke.
https://boerekos.co.za/recipe/skuinskoek/
Ek het oor die jare van my probeerslae op Facebook agtergekom eks nie 'n regte Afrikaner nie. Ek wou dit in elk geval nie wees nie. Deels wel. So bietjie. Dankie tog ons kon uitwyk Engelse skole toe. Ons almal soveel beter gepas. Dit is nog steeds 'n groot verligting en dankbaarheid in my. Vir dit oor dit.
O. Een ding wat ek weet, is dat, al dink mens mens ken 'n paar woorde Frans, moet ooit NOOIT weer probeer Frans praat met Franse nie. Want mens kan nie. Mens hardloop binne een sin uit vocabulaire et gramaire uit. Engels. Oui. Yes.
(Ek volg darem al die Franse skrywe en gepratery op die Internet baie beter. Dit darem.)
Afgetree met woorde en musiek
koerend wieg ‘n duif
in 'n nes aan 'n tak in ‘n boom
sy murmur van 'n groen blaar
'n hand op 'n snaar
lang vingers wat op die klawers baljaar
dit word ‘n lied 'n storie
'n woordmusiekeffek
so dierbaar vir my hier waar ek woon
in Huis Herfsblaar nommer sewe
op ou Potchefstroom
🦋
© Annora Eksteen, 2010
Ook maar net nonsens, maar ek het maar altyd gehoop ek kan ook 'n aftree-oordhuisie kry met dit en dat en 'n tuintjie. Maar nou ja.
Ook maar die ou praatjies en stories van die mense in die aftree-oorde en hulle doenighede om die laaste jare nog deeltyds vrolik te maak.
Herfs is mooi. Dit is koel tye. Heerlike dae. Maart is laat somer. April is vroeg herfs en Mei is laat herfs en die blare wat verkleur en val is altyd pragtig.
🦋
© Annora Eksteen, 2010
Ook maar net nonsens, maar ek het maar altyd gehoop ek kan ook 'n aftree-oordhuisie kry met dit en dat en 'n tuintjie. Maar nou ja.
Ook maar die ou praatjies en stories van die mense in die aftree-oorde en hulle doenighede om die laaste jare nog deeltyds vrolik te maak.
Herfs is mooi. Dit is koel tye. Heerlike dae. Maart is laat somer. April is vroeg herfs en Mei is laat herfs en die blare wat verkleur en val is altyd pragtig.
As op Boschkop die hadidas nesskrop
en die honde gaan slaap
skitter sterre blinkhelder
bo die plaaspad van die randheer
hierdie land, dink hy
is meer as my herehuis
meer as die kroon se kluis
kom ons hou 'n tuinpartytjie
sug hy vir sy vrou
en ons klink 'n glasie
op die bloed en op die rou
maar ons bou 'n katedraal
as die nag uiteindelik
in vrede toevou
want die oorlog het verby gewaai
om middernag daai aand
'n rooidag het opnuut gebreek
oor hierdie as van ‘n verbrande land
'n eeu sal verbytrek
het die randheer moeg gesug
ons los ons zebrakoets se spoor
vir hulle wat so kan dig
🦋
© Annora Eksteen, 2010
Ek was toe darem uiteindelik by Northwards. Dale Lace se Herbert Baker-herehuis daar bo op Parktown Ridge. Mooi uitsig Noorde toe en hulle plaas was Boschkop waar nog die vervalle Hymany Country House gesien kan word in Randpark Rif. Dale se vrou, ou spandabelrige Josie, het eens 'n zebrakoets ingespan. Sy was taamlik simpel, maar het wel 'n soort van sjarmante persoonlikheid gehad en teepartytjies in die tuin gehad vir liefdadigheid. Hulle rykdom het tot armoede gelei weer oor verskeie redes. Nou nie volstrekte armoede nie, maar ja. In vergelyking. Nogtans hou ek nogal van die ou randhere. Veral oor hulle so baie bome laat aanplant het. Orals is net bome in Joburg. Al die uitheemse bome is te pragtig ook. So saam met die inheemses. En al die argitektuur wat toe opgerig is. Toe lei dit later na die Unie van Suid-Afrika en Afrikaans as ook 'n amptelike taal in 1925. Nou is dit die Afrikatale se beurt, maar eintlik is Engels die taal.
Nie voorheen agtergekom nie: die riwwe van Johannesburg. Sulke koppies. Soos Mellville koppies ook en daar waar Observatory en die ou Sterrewag lê. Stede se ontwikkelings is baie bevredigend en leersaam. Altyd baie om oor te lees en te ontdek hoe alles gebeur het tot nou toe, nè.
Uitsig van daar bo af.
🦋
© Annora Eksteen, 2010
Ek was toe darem uiteindelik by Northwards. Dale Lace se Herbert Baker-herehuis daar bo op Parktown Ridge. Mooi uitsig Noorde toe en hulle plaas was Boschkop waar nog die vervalle Hymany Country House gesien kan word in Randpark Rif. Dale se vrou, ou spandabelrige Josie, het eens 'n zebrakoets ingespan. Sy was taamlik simpel, maar het wel 'n soort van sjarmante persoonlikheid gehad en teepartytjies in die tuin gehad vir liefdadigheid. Hulle rykdom het tot armoede gelei weer oor verskeie redes. Nou nie volstrekte armoede nie, maar ja. In vergelyking. Nogtans hou ek nogal van die ou randhere. Veral oor hulle so baie bome laat aanplant het. Orals is net bome in Joburg. Al die uitheemse bome is te pragtig ook. So saam met die inheemses. En al die argitektuur wat toe opgerig is. Toe lei dit later na die Unie van Suid-Afrika en Afrikaans as ook 'n amptelike taal in 1925. Nou is dit die Afrikatale se beurt, maar eintlik is Engels die taal.
Nie voorheen agtergekom nie: die riwwe van Johannesburg. Sulke koppies. Soos Mellville koppies ook en daar waar Observatory en die ou Sterrewag lê. Stede se ontwikkelings is baie bevredigend en leersaam. Altyd baie om oor te lees en te ontdek hoe alles gebeur het tot nou toe, nè.
Uitsig van daar bo af.
Blomme in ons land
kry ons tussen rose
en lelies in die vlei
ons sal vir jou vertel
van ou plaashuise
waar madeliefies
in die winter
eens lank terug
vrolik en sonnig
kon gedy
Borrelfontein
my borrelende bron van babbelende woorde
my woud so dig met net skynsels lig
ek besit ‘n mosbegroeide waterval
waar klanke na my toe afval
en stil varings van hartseer groei
verlange word skoon gewas
en soms verdwyn dit
maar soms bly dit sag
deur die varingblare skyn
my suiwer fontein van die hede
spoel die troebel water weg
van die verlede
22/07/25
Daar waar jy was
ek kies steeds jou stem
wat ek nog altyd hoor
en my hartseer mond
want ek het jou so lank terug verloor
ek kies die plooie om my oë
om my te laat besef
ek word al hoe ouer
ek lees aan die lyne op my hande
dat daar dan elke jaar blommetjies sal groei
op my aardegraf
ek het gelees van iets
maar nou is dit weg
want ek is moeg
ek onthou jou woorde aan my
want ek mis jou so
jy is al so lank weg
nou het ek net myself
en ek gee in oorvloed vir jou
want jy het geskryf
lank terug
hoe mis jy my
en ek sal aanhou skryf van jou
en my poësie sal ek
na mense toe bring
ek kan nie glo
hoe mooi my stem nou is nie
ek kan net dink
hoe baie jy daarvan sou hou
ek kon nie glo
wat uit my kon vloei nie
ek hoop
al is jy al so lank weg
dat jy dit geweet het
dat dit is
wat sou gebeur het
my stem met klanke van swaeltjies
en duifbabatjies in ‘n boom
my stem met klanke van kinderstemme
wat neurie wat speel
met modder met vere
papierbootjies
balonne
my stem met klanke
van nat avant garde strate
en absintpoele in rokerige glase
op ou tafeltjies met die belles lettres
van die belle époque in belle Montmartre
waar jy was en is en jou oë
seewier swart mos reën
‘n waternimf se rimpeling
tussen waterblomstingels
op ‘n groot skip soos ‘n ster
op ‘n nagblou koue oseaan
dobberend wiegend
het jy die sout seewind geruik
stil het jy geskryf
eensaam by lamplig in ‘n kajuit
dan soek ek
met klanke van dagbreek
en loeries wat roep
treine
miskien
wat my sal weg vat
en ek wag
vir die laaste trein
om my weg te vat
verlam
in verdriet
verdrink
in verlies
verslae
in finaal
verby
maar die maan en sterre
sal vir my die pad wys
af met die silwer soet rivier
sal my liefde deur my vloei
want ek kom huis toe
terug na jou toe
met my bos herfsblare
pers blomme en lowertakke
wat ek by jou sal neersit
daar sal ek langs jou graf sit
met net my gedagtes aan jou
met net die sug van die sagte gras
daar sal ek niks meer begeer nie
want daar sal ek rus kan vind
en daar sal ek wag
dat my liefde oor jou vou
daar naby jou
wanneer ‘n man uit die berge
sy sang uitstuur oor die heuwels
sal ek my kombers styf om my skouers hou
sal ek ril oor die mis wat oor die berge rol
sal ek terugkeer na ons huis en ons bed
‘n klavier ‘n boekrak en potte op die stoof
stomend met aartappels en vleis in knoffel en wyn
ek sal ons kleinkinders op my skoot sit
'n storieboek oopslaan en salig indut
terwyl ek hulle in my wiegstoel sus
en jy sal diep slaap
en ek sal weet dat ek vir jou geskryf het
Nico
lieveling
ons het dit uitgeskryf
dat ons oor alles jammer is
ons skryf dit nou af liefste
Van Mia
In Vrede
my reis het nou geëindig
so ek onthou die tye toe ons jonk was
en môre met die sonsopkoms
oor die berge oor die dale
sal ek onthou hoe ons gedans het
in ons harte
se sale
🦋
© Annora Eksteen
🦋
© Annora Eksteen
Teken in op:
Plasings (Atom)
My poësie-blog / My Poetry Blog
Annora Eksteen Since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea But sad mortality o’er-sways their power, How with this rage shall b...
-
Annora Eksteen 30 Gedigte (2006) Die tyd toe ek verdwyn het Ek praat van ‘n tuin Ek praat van ‘n waterleliepoel Ek wag vir jou Ek wou dat sy... -
ek kan velde met gras sien en rooi papawers wat waai in die wind Maar eintlik verlang ek na ons kinders. Volwasse en ontwikkeld en mooi. Dus...