en ek ken jou nie en ek wonder soms
hoekom ek jou nog probeer soek het
hier en daar nou lankal mos
is jy nêrens in my ruimtes nie
tog skryf ek steeds vir jou op hierdie blaaie
van my stories se manuskripte en gedigte
aan en aan in die wete
van die sinvolheid van my bestaan
ek probeer onthou van ‘n melodie van jou
maar die woorde is betekenisloos nou
ek dink nou verder en rig my gedagtes
op interessante rede
op bewustheid van my intellek
in beter konsentrasie
en ek dink altyd ook aan
wat is versoening en vrede
ek asem nou diep
my verstand is te skoon
vir ‘n vreemdeling
om in te woon
en tog ken ek jou nou goed
so dalk is jy tog nie meer
so ‘n vreemdeling in my bloed
dalk inderdaad nie
want eintlik is jy orals
hier om my en hier
by my
of is dit net 'n rekenaarprogram
wat so inhak op my
hier in my hut
en orals op my toestelle
al het ek net twee
my foon en my laptop
of wat op aarde gaan aan
dat selfs die Uberbestuurders soms
laat blyk hulle is deel van 'n netwerk
en dan weer soms glad nie
is dit maar die realiteit van ons nuwe bestaan?
dat kameras mens afneem en maak dit eers saak?
nee wat, ek gee nie om nie, ek leef eerlik
foute en als en ek probeer maar altyd weer
beter wees beter werk beter doen
en so aan
🦋
© Annora Eksteen
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking
Let wel: Slegs 'n lid van hierdie blog mag 'n opmerking plaas.