my borrelende bron van babbelende woorde
my woud so dig met net skynsels lig
ek besit ‘n mosbegroeide waterval
waar klanke na my toe afval
en stil varings van hartseer groei
verlange word skoon gewas
en soms verdwyn dit
maar soms bly dit sag
deur die varingblare skyn
my suiwer fontein van die hede
spoel die troebel water weg
van die verlede
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking
Let wel: Slegs 'n lid van hierdie blog mag 'n opmerking plaas.