Ook ek sit met ‘n skeurvallei binne my

dagsome breek op boontoe

my ribbes kraak deur my bors

die digter van Kolkata sou verstaan

‘n  Himalaja begin groei uit my

rotswande en yspikke vlek my oop

‘n mes vlym skerp-diep in my keel

af en af tot in my hart tot in

my laaste blom

ek kan nie aanhou om so te leef nie

mens moet tog gelukkig wees

maar ook ek het haat ervaar

en ook ek het steeds

lewe onderrig

wat bly oor vir my 

hoop liefde vryheid 

maar die grootste hiervan is

aanvaarding

so stroom my trane

so stort ek in watervalle 

van verdriet

🦋

© Annora Eksteen, 2020 – 2025

Gregorian Chants

Annora, 2025