verdwyn
weet ek
dat my klanke nog
uit my mond soos glas
in die rimpelende poel sal val en val
al dink ek dit was alles so swaar te swaar
al sug ek terwyl ek op ‘n klavier in e-mol mineur
note speel wat verbrokkelend val en val
ek sal haar nooit weer nooit weer
al voel ek dit is te moeilik
soveel moeite om weer te
weer saam met die sterk stroom te vloei te vloei
sleep die los grofsand my skawend saam
skerp grys klippe beweeg oor my lyf
terwyl ek swem tussen gladde visse
geharde waterhonde
oop bekke
skerp tande
dan tot waar my klanke soos klokke
vanuit die dieptes na die skoon oppervlakte styg
dan tot waar ek haar sterre soos vuurvliegies
in my oop ronde handpalms
vang
In die tuin by die kelderkamer, Victory Park, 2022
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking
Let wel: Slegs 'n lid van hierdie blog mag 'n opmerking plaas.