Die son oor Elsieskraal

nou is ek nie meer so bevrees
vir ‘n tekening van herinnering nie
ek het my waarheid uit diep donker gaan haal
my ontsaglike skade uit my spelonk gedra
na bo, na die lig, na die son oor Elsieskraal

ek sien weer hoe Pa ver tuur vanuit die murasie op Okombara
hy mymer oor die bitter zwazwa wat vir Piet weggevat het

sy neef Piet Coetzee, maar niemand praat, niemand nie, so lankal
oor sy selfdoding op Okombara langs Okombuka, naby 

Elsieskraal

ons plek van stowwerige boeke, wankelrige rakke
vir brandhout vir die swart voëls om uit die pastei te spring

te begin sing oor die soet wyn van Suidwes waar hulle my vergeet het
oor orals waar niemand my geghwaing het nie

van Skellemsbos tot Wondhoek, van Bulkop tot Roggevlei
hoe bruin winterdroog was my vallei

orals waar niemand my gevang het nie
my veilig in groen stilte gelaaf het nie, my sag vasgehou het nie
orals – waar niemand – my getroos het nie

my verstand verwring in geheueverlies oor verminking
my psige vermoor, my stem versmoor

Pa sterf in soveel smart en die Suidwesters het my vergeet
hy het my nie bespreek nie, hy het nie oor my gedig nie

hy het nie geweet nie

maar hy was besonders
‘n dousie van Banghoekweg, op pad na die sinkhuis
op pad na sy solderkamer, op pad na Skuilhoek

huise een na die ander ontruim met sy kwasse, esel, vulpen en ink
sy lessenaar swaar van Namibië-oggende in waterverf-dokumente

swaar van neef Foekoe se Landrover wat proes wat brul
swaar van bokskadu’s wat skugter begin spring
in winterdou-snerpendblink koue

my pa het ‘n huis gehad 

vol familie en vriende en kinders

vol Suidwesplaas-vakansies

my pa het ‘n huis gehad: Elsieskraal

vol lemmas
vol pikkenousiedousies
vol woorde

🌿

In memoriam

Japie, Piet, Foekoe en Dappies

Die Coetzeemanne van Okombuka, Okombara en Orochevley naby Omitara

Namibië

🦋

© Annora Eksteen, 2025