Slaap nou, slaap

tula tula, bly nou verder stil
om verder die skrywe af te rond
en dan is my traumaskade 

deeglik verwerk

ek beweeg verby dit en fokus weg
alles kan nou beter word, nie meer so erg nie

al dink ek maar net aan heidevelde
en hoor net in my gedagtes 

die vrolike klokke
van ou Hanshan se Kouebergbokke

ek is nie meer só erg bang nie, nie meer so in vrees nie
ek het geleer om goed te konsentreer

en weer het hulle my vry gemaak, my uitgelos

my veilig gehou

om te lees, te leer, myself te wees
en ek was in meer aanvaarding oor alles

vir almal wat goed van hart is

so vreemd hierdie lewe
as ons nie van al hierdie pyn omkom nie

as ons, wat nie deur mitologie getroos word nie
maar vervul word deur kennis, intellek

die soeke na die kreatiewe self

kan leef en sien

katedrale is net argitektuur 

en kerkmusiek is net musiek

ek kon myself red en in my sinne helderheid kry

om my gespanne natuur te aanvaar

hierdie oorsensitiewe lewe van my

en eks werklikwaar moeg van seerkry

so, eerder maar verder stil bly 

eerlikwaar net weg beweeg van pyn 

en klaar skryf in vrye uitdrukking

blykbaar is dit die moeilikste ding

om vrouensx soos ek te behandel

my tyd is amper verby

maar ek sien daar is nog baie mooi en goed
onder die bron van alles, ons ster, ons son

elke oggend as die Dagbrekertjie begin sing
elke jaar as die koel herfs kom

elke jaar as nuwe jong lentes 

begin blom

Rusalkatjie Rosie Roos 

(2011—2024)

De Tyger, Kaapstad

Desember, 2017

🦋🌿

© Annora Eksteen, 2025