en Arios het ons agter op sy swart fiets laat ry
die ou vrou wat my aan my armpie pluk
af in die gang, kyk kind, sy's dood, sê sy
bedompig en skemer, en op die bed was alles wit
en lakens was oor my ouma in haar nagkebaai gesit
haar gesig so stroef, so grys, so styf
sy het so pas gesterf
en ek wat taai voel, vuil en bang
terug in die deprimerende, krakerige houtvloer gang
tot in die sitkamer waar 'n gedempte bedruktheid hang
soveel mense se asems en tannie-parfume se wasems
een probeer 'n konfyttertjie in my toegeperste mondjie druk
jou ouma was so lief vir soet, proe, dis nog warm uit die oond
ek wikkel my uit haar omhelsing
ek hardloop uit na die perskes buite
wat vrotterig pap op die grasgrond lê en versuiker
ek onthou 'n stadige stoet wat beweeg in die skerp son
ek onthou om die graf was baie vrouens met hoedens
en mans in swart pakke, dié dag toe my ouma begrawe is
ek sien roosblare val — af in die graf
ek sien 'n dogtertjie met blonde lokkies en 'n wit gepofte rokkie
viooltjies in 'n papierdoilie val uit haar gehekelde handskoentjie
en dwarrel neer — terwyl ek staar na die fraai klein boeket
wat bo-op die groot kis gaan lê het
nou wens ek dat ek vir ouma Hendrina kon sê
toe sy daar op haar antieke houtbed
dood in haar frilletjies bedkappie lê
ek hou nie van ouma se appelkooskonfyttertjies nie
nie van al die soet fyngebak
en al die verdere begrafniskak
In memoriam, Ouma Hendrina, 1965
🦋🌿
© Annora Eksteen, 2025
Ouma Hendrina
Annora, sussie Karin, niggie Annemie en nefie Cilliers
1964
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking
Let wel: Slegs 'n lid van hierdie blog mag 'n opmerking plaas.