hy met sy glimlag, sy met haar stilte
maar ek het dit in my hart gehou
en weggestap oor my hart so seer was
weg van die goed wat gebeur het
weg van die mense wat verdwyn het
weg van die note wat nooit gehoor is nie
en weg van die woorde wat nooit geskryf is nie
maar my glimlag het weggeraak
en ek wou nie praat nie, wou my hart nie wys nie
net ver en verder vlieg soos in ’n droom
van lamppaal tot boom
lankal het ek hulle raakgesien
hy wat verdwyn het in die polsende ritme van die nag
hy wat speel en speel tot dit laat raak
sy wat luister en sing tot alles stil raak
jy met die lieflike akkoorde
jy wat lankal vir my wag
lankal het ek julle raakgesien
en soos die lewe in my
so voel ek julle aan
julle wat my bly maak
wat my liggies laat loop
wat my vervul
en ook vir my
kreatief maak
🦋
© Annora Eksteen, 2006
En later het ek nie veel meer 'n hulle raakgesien nie, maar wel die pragtige Gariep en haar lang reis deur die land en dis deels waaroor my storie van Sara en Sam gaan.
Hierdie is in die skemer te Bethulie waar die Gariep breed vloei. Ek verstaan nie hoekom die vroue in die kamp nie hulle klere in die rivier kon was nie.
Hulle moes na 'n moddergat toe gaan. Die verskrikking om in die winter
buite te slaap. So baie is net dood in lyding.
Lank verby maar nooit vergete nie. Ruk mens altyd aan die hart en wese.
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking
Let wel: Slegs 'n lid van hierdie blog mag 'n opmerking plaas.