sy was toe ’n vreemde ster
’n moeilik begrypbare wese
ander vrae
skrander kennis
en uitdagende terme
was haar tesisse
druk haar neer op madeliefieblarepapier
eers verpulp en toe gestruktureer
gooi haar sinne deur die lug
hou aan met hoop dat sy jou
met haar vingers in verf sal doop
ek hoor haar liedere waar die oseaan hard breek
oor die rotse van die strand
deur die sproei van die nag
aan die donker waterkant
daar is ek haar woorde
soms verwond dan weer gesond
’n aand sug
vol sagte naglug
weerlose waarheid
helder planeet sonder klaarheid
sing jou refrein
dat ’n klotsende golf
’n laatnag word
wanneer sy haar denke
in wonde laat uitstort
haar grond
uit haar mond
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking
Let wel: Slegs 'n lid van hierdie blog mag 'n opmerking plaas.