op die warm sand
lê ek en jy
die branders neurie
laat die bikini’s waai
die Kaapwind streel
so sag so loom
ek voel jou vingers
in ‘n sagte monotoon
ek draai op my maag
jou lippe neurie
‘n liedgedig
op my rug
🦋
© Annora Eksteen, 2006
Ek't nou geen behoefte om op 'n strand in die briese vannie
seewind op my handdoek te lê nie. Ou Alisia het altyd
sulke verpiepte hondjies waarna ek 'n paar keer gekyk
het. My jinne. My al my dae gegee. Ek hou maar van honnekinners
wat iets om die lyf het in grootte en persoonlikheid.
Hier het ek gaan rus te Rustenburg in 2016 nadat die duiwelman my hoofbrekens gegee het met sy duiwelstreke, ai tog. Darem al oor dit ook gekom. Dink ek moet eerder aan interessanthede soos tale, grammatika, en daai reghoek met die goue ratio (verhouding) — dit is oulik en ek verstaan zat soos altyd. Sal maar moet oefen om my brein beter te gebruik as om aan simpel duiwelmans te dink. Reghoeke. Toe nou nie iets met die spiraal van die Nautillusskulp te doen nie?
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking
Let wel: Slegs 'n lid van hierdie blog mag 'n opmerking plaas.