My poësie-blog / My Poetry Blog

   Annora Eksteen

Since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea

But sad mortality o’er-sways their power,

How with this rage shall beauty hold a plea,

Whose action is no stronger than a flower?

O, how shall summer’s honey breath hold out

Against the wrackful siege of batt’ring days,

When rocks impregnable are not so stout,

Nor gates of steel so strong, but time decays?

O fearful meditation! where, alack,

Shall time’s best jewel from time’s chest lie hid?

Or what strong hand can hold his swift foot back?

Or who his spoil of beauty can forbid?

   O, none, unless this miracle have might,

   That in black ink my love may still shine bright.

Sonnet 65

William Shakespeare (c. 1564–1616)

My ongeveer 400 gedigte van my poësiedagboek oor my moeilike, selfs baie swaar reis: 2000–2025.

as die koel wind waai
en die sagte reën val
is ek bly
ek is tuis
in my skulpehuis

1. Skulpe in my hand

‘n Tyd om weg te stap

30 Gedigte (2006)

2. 'n Uitsig oor my land

‘n Tyd om te leer skryf

45 Gedigte (2007)

3. In my berghuis

‘n Tyd om uit te kom

40 Gedigte (2008)

4. Speel met blomme, verf soos ‘n kind 

My tyd in ‘n agterkamer

20 Gedigte (2009)

5. Sing nog ‘n slag: sing blomme, sing bome

My tye in woonstelletjies

25 Gedigte (2010–2013)

6. Lydingsliedere

Jare van swaarkry, armoede en die lewe se terapie

40 Gedigte (2017–2025)

7. ‘n Klip met ‘n holte

Verwerkings uit my pa se oeuvre

70 + 1 Gedigte (2000–2025)

8. Mymerende nadenke

‘n Tyd om te laat gaan

60 Gedigte (2017–2025)

9. In my bed

Tye van genesing en verstandelike beterskap

30 Gedigte (2020–2025)

10. A Time to Calm Down

In a basement room in Randburg (2019–2025)

Poems (2006–2025)

11. Dankbaarheid en vrede

Langs die stroom, met Netflix, YouTube en leeswerk

20 Gedigte (2020–2025)

12. Tye onder die son in skoonheid en liefde

Deur al die lange jare met musiek, kuns en letterkunde

20 Gedigte (2024–2025)

🦋🌿

© Annora Eksteen, 2025

Die Biblioteek van Pergamon

Dit is 'n antieke Griekse gebou in Pergamon, Anatolië, wat vandag naby die moderne dorp Bergama, in die Izmir-provinsie van Wes-Turkye geleë is. Dit was een van die belangrikste biblioteke in die antieke wêreld.

Pergamon is gedurende die 3de eeu VAE, gedurende die Hellenistiese Era, gestig.

 

Onder die heerskappy van Eumenes II (197–160 VAE), was Pergamon 'n ryk, ontwikkelende stad met 'n bevolking van meer as 200 000 mense. Kultureel het dit slegs met die stede Alexandrië en Antiogië meegeding. 

Baie belangrike werke van beeldhoukuns en argitektuur is in hierdie tyd daar vervaardig, insluitend die Groot Altaar van Pergamon. 

Met die dood van Attalus III, seun van Eumenes II, in 133 VAE, is Pergamon aan die Romeinse Republiek bemaak en het toe deel van die Romeinse provinsie Asië geword.

Die ruïnes van Pergamon is steeds belangrike argeologiese terreine in Turkye.

Manuskripte is op perkament geskryf, opgerol, en dan op die rakke gebêre as boekrolle.

Die idee dat perkament in Pergamon uitgevind is, is nie korrek nie, perkament was lank voor die opkoms van Pergamon in Anatolië en elders in gebruik.

Biblioteke is dikwels gebruik om rykdom, kuns en kultuur te weerspieël.

Die Attalid-koninkryk is in 133 VAE by die Romeinse Republiek geannekseer en die biblioteek van Pergamon het verwaarloos geraak.

Volgens 'n legende, het die Romeinse generaal Markus Antonius beslag gelê op die versameling van 200 000 rolle en dit as 'n geskenk aan sy nuwe vrou Cleopatra, Koningin van die Ptolemaïese Koninkryk van Egipte, in 43 VAE oorhandig, vermoedelik vir die Biblioteek van Alexandrië, wat beskadig is tydens Julius Caesar se oorlog in 48 VAE.

Dit is sterk te betwyfel of daar meer as 20 000 boekrolle was. Ek weet nie hoe groot hierdie boekrolle is nie, maar dit was groot en het baie plek opgevat. Ek skat hoogstens 5000 boekrolle daar, wat dink jy, ek dink ek weet nie. Maar dit was iets om op kennis te bou al het dit nou verdwyn. Dalk is daar nog van die boekrolle vol skribbels oor iewers. Wonder ek nou.

Die Romeinse keiser Augustus het van die boekrolle, ná die dood van Markus Antonius, aan Pergamon teruggegee en die biblioteek het tot in die laat antieke tyd bestaan. Dit is egter nie veel genoem deur latere historici nie, wat aandui dat die versameling van Pergamon nie meer betekenisvol was nie.

Die ruïnes van die biblioteek sit op 'n heuwel naby die Athena-heiligdom en ander geboue van die Akropolis van antieke Pergamon. 

Hoog op ‘n heuwel het ‘n helske klomp stukkende wit pilare en groot stene oorgebly met derduisende ronddwalende toeriste wat verwonderend die ruïnes gade slaan, na die toergidse luister, oplees en wonder – wat de donder.

Maar hulle was welaf. Dies wat in die akrokoplis en die biblioteek en ander plekke van ontspanning en lafenis en ter ete en te drink rondgehang het in vloeiende klere met hooghartige uitdrukkings as die welaf uitverkorenes.

Die gimpsies was nie toegelaat nie. Dalk wel. Om die vloere te skrop. En die toilette.

Dis teen ‘n helling of heuwel of hang. Dis hoog op lyk dit my en kyk seker dan af in die vallei met een ou rivier wat kronkelend voortsleur en ‘n valk wat draai in eensame vlug.

Die roete van die rivier het toe verander oor die eeue.

Nou ja, ek het darem so ou klein iets van Pergamon geleer deur die dat my pa sy laaste bondeltjie posduiwe dit genoem het en vir my onder die posklip geplaas het.

Nooit voorheen eers vannie plek geweet nie en nou stap ons al in die koel skemerson met ons erfenis: uit Pergamon.

In antieke Mohenjo-daro

ek lees en lees

weer diep getref

deur wat ek lees

week in my wese

en week in my gemoed

jy weet, my kat het besluit

om vandag te sit op my skoot

die verwarmer kletter

die tuimeldroër droog

jy is hier by my op Mooiskulpsee

en ek sit my liefde vir jou neer 

vir die groot digter

op sy ou skoot

kom saam, kom saam na Mohenjo-daro

kom saam, kom saam, ek wil sy stem hoor

ek wil

verstaan

van antieke Mohenjo-daro

se digter-sprekersbeendere 

in woestynstof vergaan

ek wil

verstaan

van ongeletterde vertellers in die Indusvallei

van ledige sonskyndae in Chaitra

van mangoes wat ryp hang

terwyl poue verlep loer

hoe ‘n digter gedigte bewerk

en die heelal 

geen notisie daarvan neem nie

afgesonder in Kolkatastilte

afgesluit in ou Santiniketan

met net die warm somerasem

en die naglewerike van Bengale 

se Rabindranath-wasem

🦋

© Annora Eksteen

Om my deursigte huis te bou

suiwer skoon en rein
waar mense ver kan sien

in die wesenseie van

oorspronklike helder denke

sonder invloede van buite

innerlik diep nederig

wat in my vingers inloop

uitvloei skep ontdek 

lewegewende uitdrukking

en dan kan mens asemhaal 

om ‘n helder skoonheid te verkry in kuns 

om in vervulling asem te haal

vry om te wees soos is

Soothing song for the summer

I live in an old green city
with colossal sculptures
and stately buildings dating
from eras of architecture
that would last long in beauty

you looked at me intently
your dark eyes rested
for a moment on my face

open your thoughts
you whispered
open yourself to me

let your drops stream
in waterfalls of sorrow

flow with the river
so that you
can remember

.
and now we are here
in this listening rich summer
of the silent voices
we still hear

and the voices of us

who are still
alive

🦋
© Annora Eksteen, 2025

Dear Kitty: I'm in sorrow about your Anne

she lived to the inside

in those darkened back rooms

in an Amsterdam of 1944

but she was in an inner world
of tranquillity
of pureness and beauty
but what her thoughts were
in the end
we can’t say
or even begin to feel

with these words 

I try to look past

the unbearable cruelty 

and suffering

to see her

white dove

fly so very high above us

in the wide blue open sky

© Annora Eksteen, 2025

Sewentig

Met apologie aan Dylan Thomas,
Arthur Rimbaud, James Ramsey Ullman

Ingrid Jonker.

dit was my sewentiende jaar

op pad hemel toe

wat sou ek onthou

wat sou ek dink

van sewentig jaar

op Afrikagrond

Ydrie wat bel

die kar het gerol

op ‘n stofpad verby Gobabis

Namibië se goue gras

ons vliegtuig wat land

Boetie Lottawien en ma

se gebreekte lywe in Karatara

Nerina ek en pa

wat ver oor die plaaspaaie staar

terug na Omitara Okomboeka 

Owieniekieroe en Orogo se wintervlei

ek blaas op my fluit ‘n fraaie geluid

maar Dappies kom loer in en sê

nee ou nig wat ‘n rumoer

gaan daar na ou Els se stroois en speel

jou musieke kan jy met hulle deel

sou Jan Kloot jare later

in einste stroois kom rondkruip

met Béatrice et les enfants

om diep Suidwesstof en vuurrook te ruik

by Glenmore swem ma en tannie Anna

diep in die see

hoe groot is die strand

ons hardloop van die strandmeer

oor die uitgestrekte sand

was dit ons voetjies

wat so brand

terug in Lynnwood Glen

en ek lees weer ‘n boek

wat ek in pa se studeerkamer opsoek

far far I’ll go, alone, a wanderer

and life, the wide earth itself, will be my love

wens jy … sê ma

en gaan oefen jou klavier

ek betaal duur vir tannie Joyce

teen tien rand ‘n uur

pa

ek sien elke oggend tuis

hoe ‘n klip praat met sy skadu

rondom die witgekalkte huis

ma

kom nou julle kom dek af in die kombuis

en klim kinders in die kar laat ons ry

by tannie Ralie se plaas kan julle nartjies kry

onthou Louis sommer ook

by tant Mart se huishoudskool verby

sien julle — dis nou Bokfontein

en beter kinderdae kon ouma Liona nie kry

Lewies wou nog graag teen die aandwind staan

trots en allenig — ‘n man sonder naam

maar ai tog die kinders wat so kan raas

die hoenders die honde dit klink nes ‘n plaas

dis duiwe konyne dertien katte en ‘n koei

goeiste dink prof Ernst van Heerden

daai kanarie sing mooi

maar sit hom tog buite

saam met al die ander snuiters

dat ek hulle net kan sien

deur al die vuilerige ruite

een môre vroeg in die binnehof se son

staan tannie Toyce haar hare en opdoen

een lang lange vlegsel perfek en reg

en dan in ‘n bolla op 

ek vra

vir vandag as dit kon

los die vlegsel om te hang in die son

uh uh sussie, lag sy

soos ek sê

dis wat die gemeente van Machadodorp

van mevrou dominee wil hê

my pa is wyd soos ‘n wye oseaan

en hoër as die berge anderkant die maan

ver baie ver kom hy vandaan

daar waar die gras in al hulle glorie staan

my ma is ‘n koor

wat álles wil hoor

van cantare’s tot trio’s

en alles tussendoor

dogters kom luister

dis musiek wat betinkel

wat toor en wat fluister

nes my tuin in die duister

dit was alles lank geleë

ons kleintyd se wel en wee

hier’s ons gebore en hier wil ons lê

pa en ma, dis al 

wat ek wil sê

🦋

© Annora Eksteen, 2000

Ek en my dogter Li by Deltakafee Randburg in 2022 ↓